Zo dom als het achtereind van een…..varken(srug)…

imagesLOR693UCVrouwen en auto’s. Beter gezegd: vrouwen en autoRIJDEN. Of nog beter: vrouwen en auto’s PARKEREN. Ho, wacht even! Niet stoppen met lezen! Ik zal niet generaliseren! Dit gaat uiteraard niet over jou! Ik noem het: ‘Tanja en de auto PARKEREN’!

Tja, ik heb vele kwaliteiten, maar deze valt er beslist niet onder. Parkeren en de stoeprand kunnen wat mij betreft in één adem genoemd worden. Ik maak namelijk in 95% van de gevallen van de laatste gebruik als ik het eerste doe. Oftewel: bij inparkeren naast een stoeprand stuur ik het voorwiel altijd even erover. Weet ik tenminste zeker dat ik niet te ver van de rand sta! En de monteur weet dan, zonder de auto aan de computer te hoeven hangen, dat ‘de banden uitgelijnd moeten worden’.

Parkeren naast een stoeprand kan uiteraard ook nog op een andere manier: fileparkeren. Hierover kan ik kort zijn. Sinds ik geen rij-instructeur meer naast me heb zitten die: ‘indraaien’, ‘terugdraaien’ en ‘spiegels!’ roept, rijd ik consequent een extra blokje om, of parkeer ik gerust 500 m verderop. Fileparkeren is een ‘NO GO’, voor mij.

Maar nu komen we bij mijn favoriete parkeerplek: ‘de parkeerplaats/de parkeergarage’! Nou ja, behalve als het zó druk is dat ik me tussen 2 auto’s moet wurmen. Eerlijk is eerlijk… ook dan ga ik mijn geluk elders zoeken. Gelukkig is dit meestal niet het geval. Mijn lievelingsplekje is er een waar er minimaal 3 naast elkaar vrij zijn, zodat ik de middelste kan nemen! Geweldig! Hier kan ik mijn parkeervaardigheden perfect tot uitdrukking laten komen en stap ik dan ook met een voldaan en competent gevoel de auto uit! Nou ja…meestal dan…want laatst…

Laatst had ik weer het perfecte plekje gevonden, stapte ik met een voldaan en competent gevoel de auto uit, deed ik mijn ding (lees: shoppen), stapte weer terug in de auto en toen ging het mis…

Terwijl ik de auto startte vroeg ik aan mezelf: ‘Zal ik vooruit of achteruit rijden?’ Ik bedacht me dat vooruit sneller richting de uitgang was en dat was ‘zo dom als het achtereind…’. Ik wist het toch: ‘haastige spoed is zelden goed’. Maar in 2 seconden (of was het 1?) was het kwaad al geschied: Ik reed met de voorwielen over een VARKENSRUG!!! (Wie heeft dit woord trouwens bedacht?) En viel, klabeng!!!, met de onderkant van de auto OP de varkensrug. Daar zaten we dan, Mirthe en ik. Waar ik 2 seconden geleden (of was het 1?) nog de keus had in voor- of achteruit, konden we nu geen kant meer op en stond de auto verdeeld over 2 parkeervakken. Zie je het al voor je? Al die ‘bewonderende’ blikken van voorbijgangers? Ik kon wel door de grond zakken! Heb ik overigens niet gedaan. Leek me extra pijnlijk aangezien ik dan eerst nog door de varkensrug moest… Nee, ik besloot een productievere oplossing te zoeken en, eindelijk weer eens, aanspraak te maken op ons ANWB abonnement. Lang verhaal kort: binnen een half uur kwam de sleepauto, stapte het mannetje uit, keek wat mij betreft erg lang zonder iets te zeggen naar ‘het probleemgeval’ (Uh…ik bedoel hiermee de auto hè!), pakte twee blokjes, legde die achter de voorwielen en stapte in mijn auto. Nadat hij Mirthes vraag: ‘Je zult haar wel erg dom vinden, hè?’, beantwoord had met: ‘Uh, nee’, manoeuvreerde hij de auto op de varkensrug, stapte uit, legde de blokjes aan de andere kant en reed er vanaf. Ik was vrij! Even een krabbeltje zetten, hartelijk bedanken en wegwezen!

Mocht je eerst nog gedacht hebben dat het ‘parkeren van Tanja’ wel mee zou vallen…..tja, niet dus. Nu weet ik dat zo’n ding een ‘varkensrug’ heet, eerder dacht ik een ‘stoepbandje’. En dat brengt ons weer terug bij mijn 2 onlosmakelijke woorden: ‘parkeren en stoep’. Wat mij betreft mag Van Dale het woord ‘STOEPEREN’ (spreek uit: stoepeeren) opnemen in de 2015 editie! Vraag me wel af of ‘de stoepering’ dan vrouwelijk of mannelijk is…;)

Advertenties

Goedkoop of onbetaalbaar…

wpid-20141230_104743.jpgKerst is voorbij en ik neem de balans op. Het was weer een gezellig familiefeest, zoals het volgens mij moet zijn. We zijn niet van de dure uitspattingen; wel van de tradities: kerstavond samen gourmetten, eerste kerstdag samen ontbijten, ’s middags samen cadeautjes uitpakken en eten en tweede kerstdag idem met de schoonfamilie. Niet hoogstaand, but I like it! En dus…onbetaalbaar!

De vele cadeautjes die de 25e onder de kerstboom liggen komen (met uitzondering van kerst 2013 toen we het, alom bekende, cadeautjesspel speelden) voort uit het fenomeeen ‘lootjes trekken’; één van mijn favoriete spelletjes. Ook hierbij houden we van traditie. We beloven élk jaar om de naam geheim te houden en élk jaar weten we ‘wie wie heeft’ nog voordat de Sint naar Spanje is vertrokken. Bij onze ouders ligt een lijst waarop je noteert wat je wilt hebben voor 15 euro en de voorpret kan beginnen. Maar….tradities zijn er ook om ruimte te maken voor nieuwe tradities. Zo zijn we dit jaar ‘digitaal gegaan’! Onze lootjes getrokken en lijstjes gemaakt via ‘lootjestrekken.nl’. Hartstikke handig: lootjes trekken kan op elk gewenst moment, je verlanglijstje staat online, je vindt er cadeautips, krijgt een mailtje wanneer ‘jouw lot’ iets toegevoegd heeft én je kunt anoniem een vraag stellen aan alle deelnemers. Helemaal gratis, dus…goedkoop!

Dit laatste kán wel tot verwarrende situaties leiden! Zo kreeg ik de vraag welk item nog aan de verlanglijst van Rogér kon worden toegevoegd. Dit was vreemd aangezien ík Rogér had, dus ging ik ervan uit dat diegene die mij had nog op zoek was naar een cadeau voor mij en dacht dan maar iets te kopen van Rogérs lijstje voor mij (snap je het nog?). Maar daar moest ik snel een stokje voor steken! Ik wilde écht géén tuingereedschap krijgen! Dus de vraag snel beantwoord met echte ‘Tanja wensen’. Achteraf bleek niemand de vraag te hebben gesteld. Ja….ja…. Dus…goedkoop? Uh onbetaalbaar? Of gewoon irritant?

Maar goed, het echte probleem is elk jaar: wat kopen we onze ouders? Mensen die volgens eigen zeggen ‘alles al hebben’ en niet willen dat we zoveel geld aan hun uitgeven. ‘Als het met jullie goed gaat, hebben wij verder niets nodig.’ Heel lief, maar o zo lastig met kerst, verjaardagen, vader- en moederdag…. Maar gelukkig is het ons gelukt weer een geschikt cadeau te vinden en waren we voorbereid op de, traditionele, reactie: ‘Jullie zijn gek! Dat hadden jullie niet moeten doen!’ Absoluut…onbetaalbaar!

Tot slot het mooiste kerstcadeau van de héle wereld. En tja….dat heb ik toch maar mooi gekregen! Een glazen pot met 40 gekleurde briefjes erin en een kaartje eraan met: ’40 redenen waarom je de allerliefste tante van de wereld bent’. Moet je het nog vragen? 100% ÓNBETAALBAAR!
Misschien een reden om weer een traditie te veranderen. Lootjes trekken kerst 2015: maak iets liefs voor de ander. GOEDKOOP ÉN ONBETAALBAAR! 😉

Zo, mijn eerste blog op WordPress. Het is een feit. Na vele leuke reacties op Facebook, toch maar begonnen er iets ‘meer’ van te maken. Hopelijk houd ik het vol!