Tanja goes cooking through the stomach…for love – aflevering 1

IMG_20150227_195518

Nee, niet schrikken!
Er is niets aan de hand!
En ja, je ziet het goed!
Dit stukje gaat over iets dat ik helemaal niet leuk vind: koken!

Deze week hadden we het op het werk over het gezegde: ‘de liefde van de man gaat door de maag’. Nou ja, ‘de man’. Het gesprek ging over het mannelijke konijn van mijn collega die nogal kieskeurig is qua eten.

Eenmaal aangekomen bij de vrijdag/begin van het weekend/boodschappendag kwam dit gezegde nogmaals bovendrijven. Uhm…met alleen maar mannen in huis zou ik hier toch wel een redelijk punt mee kunnen scoren, dacht ik zo. Maar ja, dan moet de knop om! Ik moet af van mijn standaard receptenlijstje! Tijd voor iets nieuws!
Tijd voor: ‘Tanja goes cooking through the stomach…for love’!

Poging 1: iets met satésaus.
Met maar 1 man in huis vandaag, besloot ik er meteen voor te gaan.
Hij houdt van satésaus, dus daarom werd het ‘iets met satésaus’.
Kip was de meeste logische keuze, notenrijst, beetje cassave en dan alleen nog de groente. Aangezien hij geen warme-groente-liefhebber is, besloot ik voor peultjes te gaan. Mocht hij ze niet lekker vinden, konden ze er gemakkelijk tussenuit gevist worden. Ja, dit kon wel eens iets worden!

Met alle ingrediënten op het aanrecht was ik er klaar voor! Alleen mijn wokpan niet zo zeer. Ik zag dat de anti-aanbaklaag hier en daar los begon te laten. Niet echt gezond heb ik eens begrepen, maar goed, voor één keertje kon het nog wel besloot ik. Terwijl ik de rijst aan het borrelen had, knabbelde ik aan een peultje, tot ik hem van schrik in mijn keel had hangen omdat ik al etende op de verpakking las: ‘Peultjes nooit rauw eten!’ Wat? Zoiets lees je nooit op een verpakking! Dit was dan toch wel een serieuze waarschuwing! En ik had hem zomaar genegeerd! Dat wil zeggen; ik wist het niet. Weer een reden om van te voren ‘de gebruiksaanwijzing’ goed te lezen.
Nadat het restant van het peultje mijn slokdarm gepasseerd was, had ik de rijst aan het stomen, de kip aan het garen en konden de peultjes en lente-ui erin. Op het derde pitje werd de satésaus warm en ik bemerkte een geweldig gevoel van controle bij mezelf. Dit liep prima! Ik had misschien alleen de lente-ui iets later erin moeten doen, aangezien hij hier en daar een beetje erg donker (zeg maar zwart) begon te worden.

‘Aan tafel!!!’

Daar zit hij dan: mijn kleine-grote man van bijna 14 met een bord met veel kip, weinig peultjes, een hoopje notenrijst, een kwak satésaus en wat stukjes cassave. Hoe succesvol verloopt aflevering 1 van ‘Tanja goes cooking through the stomach…for love’? Ik had willen beginnen met een kraker. Maar lukt dit ook, of blijft het bij deze pilot aflevering?

Ik observeer hem nauwlettend.
Na 1 peultje worden de anderen naar de rand van het bord geschoven onder het motto: ‘ze zijn niet vies, maar ik heb nu eenmaal niet graag warme groente’. Oké, gelukkig krijgt hij de vitaminen van de stukjes niet-zwarte-lente-ui nog binnen. De kip vindt hij lekker! De notenrijst ook wel, behalve die stukjes ertussen die naar fruit smaken zijn minder.
Niet erg, ik hou van een kritisch publiek. Ik hoef geen cadeautjes. Met deze feedback kan ik vooruit in aflevering 2.
Dan komt hij aan bij, in zijn geval, het hoofdbestanddeel van dit gerecht: de satésaus! Die zal toch zéker smaken! Ik bedoel, hier is niets aan te verprutsen. Zo uit de verpakking, in de pan, opwarmen en op het bord.
Maar dan……..BOH DIE IS SCHERP!
Ai…….ik bekijk de verpakking nogmaals. ‘Extra pittig’. Oeps…..

Gelukkig schept hij toch nog een tweede keer op. Verheugd kijk ik toe.
Alleen kip, een héél klein beetje satésaus en héél veel cassave….
Nou ja, ik ben ook pas bezig met mijn professionalisering. Dit hoort erbij.
Óp naar aflevering 2!

Spijbelen op de DJ-school

dj2

Voor mij maken mensen en muziek de avond:
mensen waar ik iets mee heb én muziek die de stemming aanvult.
Zo simpel is het eigenlijk. Maar zo eenvoudig is het vak van DJ helaas niet……

Wie spijbelt op de DJ-school zou gemist kunnen hebben dat het niet alleen gaat om ‘draai je plaatje’. Het is namelijk geen gevalletje van ‘kijk eens hoeveel nummers ik heb!’ Nee, het gaat erom wat je ermee doet: mensen vermaken! En dát is een vak op zich.

Een DJ die te veel afwezig is geweest bij het vak ‘entertainment’ kun je het bijna niet kwalijk nemen dat hij zijn publiek niet screent. Deze DJ zal dan ook helemaal in zichzelf gekeerd, scrollend over zijn beeldscherm op zoek gaan naar het volgende nummer, zonder dat hij kijkt of zijn huidige aanslaat. Maar je hoeft niet met negens de school te hebben verlaten, om te kunnen zien of je muziek wel het gewenste effect heeft:
Wanneer er een dansvloer is en niemand danst? Nou, dan weet je genoeg!
Wanneer er iets te vieren valt en iedereen blijft op zijn stoel zitten? Lijkt me duidelijk!
Wanneer het carnaval is en iedereen beweegt maar een beetje mee? Need I say more?
Wanneer je enthousiast door de microfoon roept: ‘Is everybody happy?’ en niemand reageert?
Meld je aan voor een opfriscursus!

Wat een spijbelde DJ wellicht ook gemist heeft is de les ‘Omgaan met opbouwende kritiek’. Komen er mensen met een bierviltje vol suggesties bij je? Voel je niet aangevallen. Doe er je voordeel mee!

Helaas zijn er ook DJ’s die de masterclass ‘Carnaval’ hebben overgeslagen.
Deze plaatjesdraaiers denken dan ook nog steeds een feestje te kunnen bouwen met hun collectie van 15 jaar geleden onder het motto van: ‘carnaval is carnaval’. Jammer….
Ditzelfde geldt ook voor de echte stemmingsartiesten: niet elk nummer van hen is geschikt op elk moment! Als je met carnaval Beppie draait, draai je ‘Zoenen daag’ en niet ‘Danse tot ’t mörgeleech’. Als je Erwin draait, draai je ‘Helena’ en niet ‘Veer zomers laank’. En als je ‘Tingelingeling heij kump de Alpen Expres’ wilt draaien???
Dat mag!
In de auto op weg naar Oostenrijk met je skikoffer op het dak!

WIJ WILLE BLOETSIE!

naamloos (4)
Vanmiddag in de auto op weg naar huis hoor ik Toto op de radio. Onbeschaamd zing ik mee, terwijl ik met mijn vingers op het stuur trommel. ‘Oh the life…..toedoedoedoeoeoeo, love isn’t always on time…..owowooooow…’ Heerlijk toch! Back in time. Verstand op nul. Ja, echt verstand op nul, want de dj kondigt het nummer af met: ‘Ja, lekker nummer van Toto: Hold the line.’
Ow…… Oftewel owowooooow!!! Ik heb dus jaren de verkeerde tekst gezongen! Toch maar goed dat het nog geen weer is om met de raampjes naar beneden rond te rijden.

Niet dat me dit voor het eerst gebeurt hoor. In mijn ‘kijk mij eens stoer wezen want ik ga met mijn vrienden hangen’ periode (eerlijk is eerlijk, zo heette dat toen nog niet, maar dan begrijp je wat ik bedoel) heb ik me meer songteksten eigengemaakt waarin ik mezelf een flinke portie dichterlijke vrijheid toestond zonder na te gaan of de zin eigenlijk wel liep. Zo oppervlakkig was/ben ik wel.

Niet alleen in het Engels overkwam me dit. Nee, op de lagere school zelfs in mijn moedertaal!
Wanneer er een vechtpartij op het schoolplein gaande was, verzamelde zich een groep kinderen eromheen. Nu haast ondenkbaar. Tegenwoordig ligt de focus bij het surveilleren veel meer op het voorkomen van zulke situaties. Toen niet, zover ik me kan herinneren tenminste. Nee, ik weet het zeker! Anders had ik never nooit bij elke vechtpartij in de kring eromheen kunnen staan, keihard meeblèrend:
‘WIJ WILLE BLOETSIE!
WIJ WILLE BLOETSIE!’
(Hoe onnozel kun je zijn?)

Vrouwen en techniek: een perfecte combi?

Voordat ik mijn belevenissen op WordPress ging delen, schreef ik op Facebook. Misschien vind je het leuk om ook deze te lezen. Daarom ‘een oudje’ elke eerste zaterdag van de maand. Veel leesplezier!

naamloos (3)

Vrouwen en techniek. Wel of geen geslaagde combinatie? Een maandje geleden dacht ik dat ik op dit onderdeel in ieder geval nooit cum laude zou afstuderen. Als er onder mijn handen iets stuk gaat roep ik: ‘Rogér!’ of ‘Pap!’, maar nooit komt het in me op zelf een schroevendraaier ter hand te nemen. Oké, ik verdien mijn eigen centen en vind het ook logisch dat ik geen man nodig hem om me te ‘onderhouden’, wil graag mijn eigen beslissingen nemen en geniet van mijn onafhankelijkheid, maar ik geef zonder schaamte toe dat er dingen zijn die, hoe rolbevestigend het ook mag zijn, toebehoren aan:
DE TAKENLIJST VAN DE MAN…

HIJ plakt fietsbanden
HIJ maait het gras
HIJ zet een muizenval (sorry dierenliefhebbers) en haalt de inhoud eruit
HIJ hanteert boormachines, schroevendraaiers, cirkelzagen enz.
HIJ doet de wc-bril omlaag
HIJ zet de vuilnis buiten……

Je begrijpt denk ik wel hoe het zit hè.

Maar…… je had het waarschijnlijk al gedacht, een paar weken geleden leek er enige verandering in HET TAKENPAKKET VAN DE VROUW te komen. De wasmachine begon vreemde geluiden te maken. Na wat navraag gedaan te hebben bij mijn vader, zou het weleens kunnen zijn dat er een knoop of zo in de pomp terecht was gekomen. Aangezien het technisch aanspreekpunt van het gezin niet aanwezig was, heb ik zelf het boekje gepakt en bekeken hoe je de pomp schoon moest maken. Ik zie sommige van jullie grote ogen opzetten, want ja, dit moet je dus blijkbaar regelmatig doen en niet eens in de 9 jaar als het lijkt alsof er een helikopter de bovenverdieping is binnengedrongen. Vergeef me, handleidingen lezen is niet mijn sterkste kant. Maar goed, ik wist nu waar ik moest zijn en hoe ik het moest doen en begreep na het schoonmaken dat VIER EUROMUNTEN in de pomp van je wasmachine best eens het geluid van helikopterwieken konden evenaren. Trots op mezelf zette ik de hele handel weer in elkaar en tijdens het draaien van het volgend wasje was het niet meer nodig de buren te waarschuwen en de radio harder te zetten. Ik gaf mezelf dan ook een dikke voldoende!

Totdat……ik na de derde wasbeurt ineens stukjes rubber, ijzer en ander materiaal tussen mijn ‘schone’ was vond en voor mijn ogen mijn techniek diploma verscheurd zag worden. GRRRRR!!!!!! Geïrriteerd ben ik achter de laptop gaan zitten, om 19.50 uur een wasmachine besteld die 17 uur later gebruiksklaar op de eerste verdieping stond. Dank je wel Wehkamp! 😉

De rugzak van mijn puber

imagesHHAJRWZHDe rugzak van mijn puber mag vooral NIET opvallen. De brugklas betekende vooral: keeping a low profile. Daarom een veilig merk en een schutkleur. Blenden in de menigte stond en staat nog steeds voorop.

De rugzak van mijn puber ging de eerste week achterop de fiets mee, onder de snelbinders. Tenminste….tot hij er elke dag 3 keer afflikkerde.
Na een week ging hij mee op een rekje dat, na veel gepeins over het ontbreken aan coolheid, gemonteerd werd op de bagagedrager.
Tegenwoordig gaat de rugzak mee op de rug. Logisch.

De rugzak van mijn puber bevat velerlei verrassingen…..
Je komt er boeken met gescheurd kaftpapier tegen en aangevreten schriften. Maar dat zal je niet verbazen.
Wanneer je dieper graaft vind je het bezwete gymshirt, verkruimelde (gelukkig nog in de verpakking zittende) Knoppers, kleingeld, platte Bifi worstjes, de boterham van eergisteren en een flesje icetea met 3 druppels erin. Helemaal op de bodem wil je niet komen. Wat daar allemaal onder je nagels kan gaan zitten…..

Maar de rugzak van mijn puber staat vooral voor MIJN puber.
Mijn puber die geen jongetje meer is.
Mijn puber met wie ik volwassen gesprekken voer.
Mijn puber die soms ongelófelijk domme dingen doet.
Mijn puber die een nieuw stukje wereld aan het ontdekken is.

MIJN puber………die nu nog steeds een beetje van MIJ is 😉

Even geduld A.U.B.

image

Geduld……
Kan ik het ergens kopen?
Een pilletje voor krijgen?
Of een cursus ervoor doen?

Je begrijpt ’t al: ik heb ’t niet. Geen geduld!
Nee, dit is geen nieuw inzicht. Ik weet het al mijn hele leven. Overgedragen van vader op dochter:
Hij + Ik = de maximale hoeveelheid ‘geen geduld’.

Had ik het wel gehad dan had ik nu niet op de Ikea parkeerplaats gestaan, wachtend tot de klok 11 uur slaat.
Ja, Ikea is open.
Nee, ik hoef er niet te zijn.
Waarom ik er dan sta? Nou kijk…….ik moet in 2 winkels zijn. De een opent om 10, de ander om 11. Omdat ik echter geen geduld heb, ben ik zó vroeg vertrokken, dat ik stipt om 10 uur (ja, ik kom graag op tijd en ook dat kan wel eens een valkuil zijn) in de winkel stond. Maar ik had vooraf best kunnen bedenken dat ik daar geen uur nodig zou hebben!!!!
Mijn gebrek aan geduld heeft me dit inzicht ontnomen met als resultaat dat ik nu 45 minuten moet overbruggen. En wat doe je dan? Of ik in elk geval? Juist! Je zoekt een parkeerplaats waar je niet opvalt tussen alle Duitsers, Belgen en een handjevol Nederlanders met ‘zet-het-zelf-in-elkaar pakketten’. Je moet alleen tegen de vreemde blikken kunnen van mensen die (hoe krijgen ze het voor elkaar?) binnen 20 minuten weer in hun auto naast je stappen en jou nog steeds zien zitten!

Ik hoor je denken: ‘Wat doet ze dan in die 45 minuten?’

Dit stukje op WordPress schrijven!
De tijd is om! Ik start mijn auto 😉