My life vóór en ná 1 januari

image
Vóór 1 januari geen carnavalskriebels voor mij. Ik neem me wel elk jaar voor op tijd te starten, maar dat goede voornemen is vooraf al gedoemd te mislukken. In gedachten ben ik er wel mee bezig, alleen komt er niets uit mijn handen. Ook de 11e van de 11e maakt nog weinig bij me los. Ik zal me daarom zelf ook zeker geen échte carnavalist noemen. Nee, eind van het jaar is voor mij vooral voorbereiden op de winterdepressie, verheugen op mijn verjaardag en genieten van de kersttijd. Bij het optuigen van de boom kan ik me dan ook absoluut niet voorstellen dat ik 2 maanden later in iets rondloop waar 95% van Nederland niets van begrijpt.

Maar dan…..2 januari…… De boom eruit (die redt het niet tot driekoningen) en ‘de dozen’ erin! Ze staan elk jaar keurig te wachten tot het deksel er weer af gaat. 5 stuks vol met hoeden, petten, pruiken, kleren, boa’s, attributen, sieraden en prullaria.
Natuurlijk zijn er elk jaar dingen nodig die niet in de dozen zitten. Daarvoor ga ik naar mijn favoriete carnavalswinkels: Action, Zeeman en Wibra! Je zou denken: lekker goedkoop. Helaas…. Ik koop er zóveel voor weinig geld dat ik toch nog genoeg moet neertellen.
Dan op zoek op Marktplaats, webshops en overal waar iets van carnavalsspul te vinden is. Behalve echte carnavalswinkels. Niet mijn ding die pakjes. Ook wordt de naaidoos, die
10 maanden het daglicht niet ziet, tevoorschijn getoverd. Én niet te vergeten het lijmpistool!

De voorpret is geweldig! Dit is deel 1 van mijn carnavalsseizoen.
Deel 2: Dameszitting (morgen samen met een groep van 54 vrouwen tussen nog zo’n 500 andere vrouwen)
Deel 3: Fett Donnerstag Aachen (de donderdag voor carnaval, oftewel DÉ dag van het jaar!)
Deel 4: De carnaval zelf (met als hoogtepunt de optocht op maandag)
Deel 5: Nagenieten
Deel 6: 10 maanden niet aan carnaval denken

Maar goed ik moet nu verder. De checklist afwerken:

□ het hoedje voor de zitting klaarmaken
□ medailles bestellen
□ de schoenen spuiten
□ de kleren luchten
□ me op de hoogte brengen van de hits van dit seizoen
□ ballonnenstokken maken
□ een spreuk bedenken
□ de Action, Zeeman en Wibra nóg een keer bezoeken (en nóg een keer)
□ op zoek naar een wit shirt
□ een optreden voor groep 3 bedenken
□ het ‘ober!’ bordje maken
□ de pruiken pimpen en passen
□ mijn trouwjurk naar de naaister brengen
□ de glazen uit de bril slaan
□ …………..

Poeh….my life ná 1 januari gepropt in 2 maanden. I love it! Wie had dat gedacht? Mijn moeder in elk geval niet! Ze heeft tot mijn twaalfde heel wat uurtjes achter de naaimachine gezeten voor een pakje dat ongedragen ‘de doos’ in ging. En nu? Nu nog één nachtje slapen en my life ná 1 januari gaat écht beginnen!
ALAAF!!!

‘Was’ het een ongeluk…..

naamloos (3)Je hebt belangrijk nieuws en belángrijk nieuws.
Jij mag bepalen welk van de twee dit is: Robert Schoemacher heeft de €1200,-!!!!!! harembroek van zijn vrouw verwassen. Volgens RTL Boulevard was dit nieuws zó belangrijk dat ze tijd inruimden voor een interview met beiden. En dat het belangrijk was om dát te doen moet ik beamen. Een broek van twaalfhonderd euro??? Hier moet de bevolking van op de hoogte worden gesteld. Het interview had wel degelijk inhoud. Mevrouw Schoemacher gaf haar gevoelens bloot; ze verklaarde ‘erg aan de broek te zijn gehecht’. Tja, kom dit ‘was-ongeluk’ maar weer eens te boven.

Mocht het nodig zijn, kan ze me altijd bellen. Heb dan wel geen ervaring met broeken boven de €79,95 maar heb mezelf al meerdere malen dan me lief is uit de (afvoer)put moeten trekken na menig was-ongeluk. Gekrompen, gescheurd en verkleurd. Ik weet wat het is om afscheid te moeten nemen van iets dat een speciaal plekje in je kast heeft veroverd.

Het lukt me best (als ik die €1200,- even vergeet) om me in mevrouw Schoemacher te verplaatsen. Ik vraag me dan ook af of zij zich ook herkent in mijn was-ongeluk ergernis nummer 1: ‘het mysterie van de verdwenen sokken’…..
Je stopt ze er als duo in, maar ze komen er regelmatig solo uit. Toch blijf ik me bij elke sok afvragen of de ander nog tussen de vuile was ligt (je merkt, ik ben niet volledig in charge met mijn vuile en schone was). Ik kan het daarom ook niet over mijn hart krijgen om, zelfs na 8 maanden, een sok weg te gooien. Ik heb namelijk meerdere schone ‘verloren sokken’ hoopjes waar hij tussen zou kunnen liggen. Ik hoor je denken: ‘Mens, gooi ze bij elkaar en zoek ze uit!’ Maar ben eerlijk: jij weet net zo goed als ik dat ik dan nog steeds met 23 solo sokken blijf zitten!

Zou mevrouw Schoemacher zich ook ik mij kunnen verplaatsen? Vast wel. Ik denk alleen niet dat ze letterlijk in mijn schoenen zou willen staan. Een vrouw met een €1200,- harembroek stopt haar voetjes vast niet in sokken van de Action. Maar….de Schoemachers doen toch nog steeds hun eigen was. Dat dan weer wel 😉