5 slapeloze nachten per jaar

Kerstvakantie +
Carnavalsvakantie +
Meivakantie +
Zomervakantie +
Herfstvakantie +
———————— =
5 slapeloze nachten

Slapen kimages5PH1MV20an ik goed. Dat wil zeggen: het kost me geen moeite de slaap te vatten. Wanneer ik het kussen raak, nog voordat het zandmannetje langs is geweest, ben ik al vertrokken.
Behalve…….. Die laatste nacht…….. Ik weet niet waarom. Heb altijd weer zin om te werken na een vakantie, ben niet nerveus, ben goed voorbereid enzovoort, maar de laatste vakantiedag is altijd een slapeloze. Afgelopen zondag was het weer zover.
Ik neem je mee naar mijn dromenland (voor een paar uurtjes tenminste):

De fase van volledige ontkenning
Ik word wakker, voel dat ik naar het toilet moet, maar vertik het om te gaan. Ik denk dat ik het wel kan volhouden tot de ochtend, draai me om en zeg tegen jezelf: ‘Je hoeft écht niet!’. Dit alles tegen beter weten in. Nu in slaap vallen lukt nooit. Misschien ook maar goed, want als kind is het me meermaals gelukt mezelf ervan te overtuigen dat ik op het toilet zat terwijl ik weer in slaap was gevallen met als resultaat een zeiknat bed.

De fase van lichtelijke irritatie
Eenmaal terug in bed (ik ben toch wel blij dat ik gegaan bent, want de opluchting is daar), denk ik verder te kunnen gaan met waar ik mee bezig was: slapen. Maar dat valt tegen. Ik ga het na een tijdje op de andere zij proberen, op de buik, op de rug, draai mijn kussen om, vouw het dubbel, zucht een paar keer en voel de volgende fase naderbij sluipen:

De fase van complete ergernis
Alles wat normaal gesproken werkt, doet het nu niet. Het is tijd voor andere maatregelen: op de rug liggen, ademhaling naar beneden brengen, handen op de buik en me hierop concentreren (geleerd op de zwangerschapsyoga). Of: proberen nergens aan te denken (voor mij totaal onmogelijk!), of: een paar bladzijdes lezen (lastig als je geen nachtlampje hebt en een onverlichte e-reader. Van lezen op de telefoon word ik alleen maar onrustiger.), of: opstaan en een glas warme melk drinken (Bah!!), of: oordopjes indoen die de motorzaag naast me uitzetten. Zomaar een paar voorbeelden. Maar wat mijn ergernis volledig triggert is toch wel: op de wekker kijken en uittellen hoeveel uren slaap ik nog heb wanneer ik NU in slaap val! Om gek van te worden! Dan lukt het echt helemaal niet meer. Ik zie elk half uur op de klok en blijf maar aftellen! Het hek is van de dam. Alle schapen weigeren pertinent nog een stap richting dat hek te zetten. Er valt geen lammetje, ooi of ram meer te tellen. Op dát moment realiseer ik me dat ik totaal kapot ben als straks de wekker gaat en ik beloof mezelf meteen plechtig vanavond zeer vroeg naar bed te gaan.

De fase van totale overgave
Aangezien ik nu al weet in welke toestand ik straks wakker wordt, dat ik mijn ogen met lauw water zal moeten deppen en mijn camouflagestift haar uiterste best zal moeten doen, weet ik dat ik niets anders kan doen dan opgeven. Geen gevecht meer tegen het ‘niet-in-slaap-vallen’. Ik kan het niet veranderen. Het is wat het is. Ik leg me erb……….(zzzz….zzzzz…)

TRIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIING!!!!!!!!

Het is me toch nog gelukt! Ik ben in slaap gevallen! Een mooie nieuwe dag staat op het punt van beginnen. Tenminste……..als het washandje met lauw water en de camouflagestift hun werk hebben gedaan! 😉

Advertenties